سفارت ايران آمدند و در شهر ربيع الثانى در طهران ، در خانهء ميرزا شفيع صدر اعظم منزل كردند و فرمان و ارمغانى هم از دولت عثمانى براى صدر اعظم آورده رسانيدند و بناى وفاق را گذاشتند . ميرزا محمد شفيع قرار اتحاد و بقاى عهد مودت را بر آن گذاشت كه بايد بعد از اين تعيين پاشايان شهر زور ، به رخصت و صوابديد امناى دولت ايران باشد و وزير بغداد نيز مردى بىغرض و سليم النفس باشد تا مسافرين و مجاورين عتبات عاليات در هر حال مرفه و آسوده باشند . درين سنه كه اردوى شاهنشاهى از سلطانيه به دار الخلافهء طهران رو كردند ، چند روزى در چمن كمال آباد متعلق به كرج مهمان ميرزا محمد شفيع صدر اعظم شدند و آن صدر ، در خور چاكرى خود ضيافتى بسزا نمود كه ضرب المثل آنزمان بود جمعه هفتم شهر شوال وارد دار الخلافه شدند . سنهء هزار و دويست و بيست و هشت ، بعد از عيد نوروز موكب اعليحضرت خاقان كشورستان فتحعلى شاه طاب ثراه مصمم سفر آذربايجان شدند و درين سفر ميرزا شفيع صدر اعظم ، به شرف التزام ركاب افتخار داشت ، موكب همايون با بسيارى از قشون در روز بيستم رجب وارد چمن اوجان شدند و نواب مستطاب نايب السلطنه عباس ميرزا با افواج آذربايجانى تا آنجا موكب اعلى را استقبال كرده بودند . ردشچوف سردار روسيه از يك طرف جنگ ناپلئون پادشاه فرانسه را با روسيه شنيد و از يك طرف احتشام خاقانى را در چمن اوجان ديد كه به دفع روسيه حركت كرده‌اند ، دانست كه دولت روسيه در ميان دولت فرانسه و ايران كه بناى اتحاد را گذاشته‌اند مضمحل خواهد شد و نمىتواند در يك زمان با دو دولت بزرگ مقاومت كند ، لهذا سردار روسيه به بارون ( سرگوراوزلى ) سفير انگليس كه به ايران آمده بود ، متوسل شد و به او الحاح نمود كه بين دولت ايران و روسيه واسطهء صلح و رابطهء اتحاد شود و عهدنامهء بسته گردد . سفير انگليس كه از دولت فرانسه كمال جبن را داشت ، ديد اگر دولت فرانسه با ايران اتفاق كلى داشته باشد ، اول روس را نابود كرده بعد دولت انگليس را مقهور